Η ΦΟΝΙΣΣΑ του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Φόνισσα καταδιωκόμενη
«Η φόνισσα / Της ώρας κυνηγητόν»
«Η φόνισσα» (1903) κατέχει, κατά γενική ομολογία, ξεχωριστή θέση στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911) και κατ’ επέκτασιν στα ελληνικά γράμματα. Ξεχωριστή και με τις δύο σημασίες της λέξεως: ιδιαίτερη και εξέχουσα.
Η παράσταση αυτή βυθίζεται στον έξοχο λόγο του συγγραφέα διατηρώντας την αρχική μορφή του στην καθαρεύουσα (αφηγηματικά μέρη) και στην ομιλούσα γλώσσα της εποχής (διαλογικά μέρη). Ακολουθεί τον άξονα του «πνίχτη» σε μια υπόγεια ψυχολογική διερεύνηση μιας αλλοτινής «σίριαλ κίλερ» που θέλει να λυτρώσει τον φτωχό κόσμο από τα κορίτσια και τις δυσβάσταχτες υποχρεώσεις που αυτά «γεννούν» άμα τον έρχομό τους στη ζωή.
Η παράσταση εστιάζει στο τελευταίο μέρος της νουβέλας -μετά τα πρώτα εγκλήματα της γραίας Χαδούλας με τα αποφασιστικά χέρια!- και στην καταδίωξη που οι αρχές της νήσου Σκιάθου αλλά και οι τύψεις - ενοχές επιφυλάσσουν στο εγκληματικό κεντρικό πρόσωπο. «Της ώρας κυνηγητόν» όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο συγγραφέας στο κείμενο και υιοθετείται εδώ ως υπότιτλος της παράστασης.
Η σκηνοθετική πρόθεση αποσκοπεί στην ανάδειξη της λιτότητας και της ερμηνευτικής εγκράτειας ως προς τα κορυφαία εκφραστικά μέσα της σκηνικής τέχνης μέσα από ένα πρόσωπο που αφηγείται ανάγλυφα όλες τις φωνές του εκτενούς αποσπάσματος. Η πολύμηνη εργασία στον λόγο δύναται να συνδράμει τη φαντασία του θεατή στη συμπλήρωση των εικόνων και στην υποδοχή έντονων συναισθημάτων της (ελλιπούς, σκηνικά) δράσης. Η ανοιξιάτικη ελληνική φύση πρωταγωνιστεί με την παραγωγή ήχων από την ηθοποιό και τα υποστηρικτικά τεχνικά μέσα εξανεμίζονται στο δρων σώμα που πάσχει και συμπάσχει με το αποτρόπαιο του λόγου που λειτουργεί και τραυματικά. Άλλωστε η επί σκηνής αφηγήτρια προσομοιάζει με την ψυχή της πρώτης δολοφονηθείσας κόρης από την ίδια τη Φραγκογιαννού.