ΤΡΥΠΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ του Σπύρου Μπουρλέσια

Στα εβδομήντα του κάθεται ακόμα στην ίδια ξύλινη καρέκλα, εκεί όπου ο χρόνος έχει χαράξει γραμμές χωρίς να σβήσει το φως. Από εκείνη τη θέση είδε τον κόσμο να αναπνέει: φωτιές να ανάβουν ξανά, γέλια να ξαναγεννιούνται, χέρια να βρίσκουν το δρόμο πίσω. Η ζωή δεν ήταν ποτέ τέλεια, μα πάντα γενναιόδωρη – μια αθόρυβη επιμονή να αγαπάς, να χτίζεις, να συγχωρείς. Τώρα, με το σώμα πιο αργό και το βλέμμα πιο βαθύ, μιλάει στο κενό για το θαύμα: πόσο γεμάτος μένει ο άνθρωπος όταν έχει μοιραστεί πραγματικά. Δεν μετράει τις απώλειες· μετράει τις στιγμές που έμειναν ζωντανές. Τι μένει από μια ζωή; Ίσως η γαλήνη να κάθεσαι ήσυχα, να νιώθεις τον ήλιο ακόμα ζεστό και να χαμογελάς στον άνεμο που συνεχίζει να φυσά.